نقطه
دلم بس گرفته است در این مهمان خانه آدم کش.روزش تاریک!
پدر...... آري پدر..... پدرم...... نتوانستن درک کنم تو را..... آري تو بزرگتر از آني که در فهم من گنجي... پدر بود آنکه مرا ساخت..... روزت ، مبارک! کاش مي دانستي..... کاش ميدانستي نم نم خاطرات با تو بودن آتش خرمن زندگي من شد. کاش مي دانستي.... کاش ميدانستي آن زماني که فکرت خواب چشمانم را ربود دلم آغوش گرم محبتت را خواستار بود... کاش مي دانستي.... کاش ميدانستي باور کلمه دوستت دارم آرزوي دعا دست نمازم شد... کاش مي دانستي...... کاش ميدانستي آن زمان که هستيم در سر انگشتانت در چرخش بود باور کردن دل شکسته ام را آغاز حياتي دوباره ميدانستم... کاش مي دانستي.... کاش ميدانستي آن زمان که همه طعم تلخ حرف هايم را ميشنوند طعم شيرين اشک هايم فقط مال تو بود... کاش مي دانستي.... کاش ميدانستي آن زمان که انتظار هر قلب سالمي را ميشکست قلب بند بند خورده ام فقط به اميد بازگشت دوباره ات ميتپيد.... کاش مي دانستي..... کاش ميدانستي آن زمان که الراجعون قلبم را ميخوانند تپش قلب روحم با نيم نگاه دوباره ي تو آغاز ميشود... و اما....... کاش ميدانستي....... کاش ميدانستي آن زمان که هديه ي ناب سلامي دوباره را به من دادي دل پر غصه ام غصه دار تر شد!!!!!!!!! کاش می دانستی........ کاش میدانستی و درک میکردی خستگی تن رنجورم را شکست قلب بند بند خورده ام را و اما هیچ.....
کدامين زبان قادر به توصيف او......
کدامين چشم قادر به درک بزرگي او.....
و کدامين صورت توانايي فهم سيلي نوازشگر او.......
موجودي به لطافت يک سبد گل ياس!!!!
به سلابت کوهي از آهن!!!
به بزرگي عرش خدا!!!!
با گذشتي چون ماهي ز آب!!!!!
با رحمتي چون باران در کوير!!!!!
درک بزرگي تو در من نيست.
توصيف مهرباني تو را جوهر قلمم نتوان کشيد.
آن زمان که سيلي تند،ولي به لطافت گل تربيت ، به صورتم نواختي.
آن زمان که زمين خوردنم را نگريستي و دستي به سويم دراز نکردي!!!!!!
آن زمان که اشک هايم را ديدي ولي با من نگريستي!!!!!!
آري نتوانستم درک کنم صورتي را که سيلي تربيت خورد!
نتوانستم ببينم تو را ، که هر بار زمين خوردم دستم را نگرفتي،ولي چون کوه پشتم بودي!!
اشک هايت را نديدم تا به من بفهماني گريه مرد را خورشيد هم نتوان ديد!!!
دست هايت را ميبوسم.
خاک پاهايت را طوطياي چشمانم ميکنم.
و تا آخر عمر داد ميزنم.....
| Design By : Night Skin |
آدم
فرزند؟
من را نه مادري نه پدري، بنويس اولين يتيم خلقت
محل تولد؟
بهشت پاك
اينك محل سكونت؟
زمين خاك
آن چيست بر گردن نهادي؟
امانت است
قدت؟
روزي چنان بلند كه همسايه خدا
اينك به قدر سايه بختم به روي خاك
اعضاء خانواده؟
حواي خوب و پاك ، قابيل خشمناك ، هابيل زير خاك
روز تولدت؟
روز جمعه، به گمانم روز عشق
رنگت؟
اينك فقط سياه ، ز شرم چنان گناه
چشمت؟
رنگي به رنگ بارش باران ، كه ببارد ز آسمان
وزنت ؟
نه آنچنان سبك كه پرم دور هواي دوست
نه آنچنان وزين كه نشينم بر اين خاك
جنست ؟
نيمي مرا ز خاك ، نيمي دگر خدا
شغلت ؟
در كار كشت اميدم
شاكي تو ؟
خدا
نام وكيل ؟
آن هم خدا
جرمت؟
يك سيب از درخت وسوسه
تنها همين ؟
همين!!!!
حكمت؟
تبعيد در زمين
همدست در گناه؟
حواي آشنا
ترسيده اي؟
كمي
ز چه؟
كه شوم اسير خاك
آيا كسي به ملاقاتت آمده؟
بلي
كه؟
گاهي فقط خدا
داري گلايه اي؟
ديگر گلايه نه؟، ولي ...
ولي چه ؟
حكمي چنين آن هم يك گناه!!؟
دلتنگ گشته اي ؟
زياد
براي كه؟
تنها خدا
آورده اي سند؟
بلي
چه ؟
دو قطره اشك
داري تو ضامني؟
بلي
چه كسي ؟
تنها كسم خدا
در آ خرين دفاع؟
مي خوانمش كه چنان اجابت كند دعا...
