نقطه
دلم بس گرفته است در این مهمان خانه آدم کش.روزش تاریک!
تو همون حس غريبي كه هميشه با مني تو بهونه ي هر عاشق واسه زنده بودني تو اميد انتظاري تو دلهاي نا اميد مثل ديدن ستاره تو شباي نا پديد چه غريبونه گذشتن جمعه هاي سوت و كور هنوز اما نرسيدي اي تجلي ظهور با تو ام با تو كه گفتيتكيه گاه عاشقايي ميدونم يه دنيا نوري ساده اي بي انتهايي مثل لالا يي بارون تو كوير بي صدايي تو خود عشقي ميدونم ناجي فاصله هايي تو همون حس غريبي كه هميشه با مني تو بهونه هر عاشق واسه زنده بودني تو اميد انتظاري....... عمريه دلم گرفته گله دارم از جدايي غايب هميشه حاضر تو كجايي تو كجايي چگونه اين غربت را تحمل کنم. چه درديست در ميان جمع بودن ديرگاهي است که اشک در پس پرده مژگانم بي قراري ميکند و به دنبال راهي براي فرار ميگردد تمام روزها را مانند راهبه ها شب ميکنم وشب را به اميد صوفي گري به صبح ميرسانم هاله زير چشمم فرياد دردي جانکاه در قلب من است بغض گلويم آوازي پرسوز از هجري دردناک است نگاه ماتم به فراسوي افق گوياي چشم انتظاري ساليان دور ميباشد آخر ندانستم به کدامين جرم محکوم به تنهايي شدم وندانستم براي تاوان کدام چشم منتظر جشمهايم به جاده اي بي انتها خشک ماند من نه نگاه مشتاقي ديدم و نه قلب تپنده اي براي خود و زجر آورتر از همه چيز اقرار به اين است که عشق را با درد وفراق حسرت هم پياله ديدم
چگونه اين تنهايي را درک کنم.
هيچ کس جز من درک نمي کند.
هيچ کس به نهايت آنچه من رسيده ام نرسيده.
يک غريب تنها.
يک آواره بي کس.
بدنبال يک واژه.
عشق...
کلمه اي بي مفهوم!!!
کلمه اي غير قابل درک!
دوست داشتن...
محبت کردن...
محبت ديدن...
واي خداي من چه کلمات سختي!!
چه کلمات غريبي!
توي اين دنيا هيچ کس،هيچ کس نمي تواند کامل اين کلمات را معنا کند.
نه کسي محبت ميکند.
نه کسي محبت ميبيند.
و نه کسي عاشق ميشود،وعشق ميورزد!
پس صبر کن ،من زياد تنها نيستم
پس از من غريب تر هم هست.
پس از من تنها تر هم هست.
آره عشق از من تنها تره!!!
پس بايد خوشحال باشم يا ناراحت!!!
نمي دانم،نمي دانم
ولي در گوشه اي تنها نشستن
براي ديگران چون کوه بودن
ولي در چشم خود آرام شکستن
براي هر لبي شعري سرودن
ولي لبهاي خود همواره بستن
چه دردیست...
| Design By : Night Skin |
آدم
فرزند؟
من را نه مادري نه پدري، بنويس اولين يتيم خلقت
محل تولد؟
بهشت پاك
اينك محل سكونت؟
زمين خاك
آن چيست بر گردن نهادي؟
امانت است
قدت؟
روزي چنان بلند كه همسايه خدا
اينك به قدر سايه بختم به روي خاك
اعضاء خانواده؟
حواي خوب و پاك ، قابيل خشمناك ، هابيل زير خاك
روز تولدت؟
روز جمعه، به گمانم روز عشق
رنگت؟
اينك فقط سياه ، ز شرم چنان گناه
چشمت؟
رنگي به رنگ بارش باران ، كه ببارد ز آسمان
وزنت ؟
نه آنچنان سبك كه پرم دور هواي دوست
نه آنچنان وزين كه نشينم بر اين خاك
جنست ؟
نيمي مرا ز خاك ، نيمي دگر خدا
شغلت ؟
در كار كشت اميدم
شاكي تو ؟
خدا
نام وكيل ؟
آن هم خدا
جرمت؟
يك سيب از درخت وسوسه
تنها همين ؟
همين!!!!
حكمت؟
تبعيد در زمين
همدست در گناه؟
حواي آشنا
ترسيده اي؟
كمي
ز چه؟
كه شوم اسير خاك
آيا كسي به ملاقاتت آمده؟
بلي
كه؟
گاهي فقط خدا
داري گلايه اي؟
ديگر گلايه نه؟، ولي ...
ولي چه ؟
حكمي چنين آن هم يك گناه!!؟
دلتنگ گشته اي ؟
زياد
براي كه؟
تنها خدا
آورده اي سند؟
بلي
چه ؟
دو قطره اشك
داري تو ضامني؟
بلي
چه كسي ؟
تنها كسم خدا
در آ خرين دفاع؟
مي خوانمش كه چنان اجابت كند دعا...
